• 24 december 2012 - Hechtel
Vooraleer stevig te feesten en spijs en drank aan een duizelingwekkend tempo naar binnen te werken, is het nooit fout om de conditie aan te scherpen. Vandaar het voornemen om op 24 december de toertocht van Hechtel eens te proberen. MTB familie van dienst: Kim, Pat en Luc. De hemelsluizen werden massaal open gezet tijdens de afgelopen dagen en dus verwachten we een modderspektakel dat het een lieve lust is. Stipt om 10 gaan we van start voor de toertocht van de locale mtb club (de Doorzetters), goed voor 44 kilometer zwoegen met naar verluid een hoog offroad gehalte. De Doorzetters gaan ook prat op een flinke portie single tracks en dat wordt meteen na de start al bewezen. Nog rap een asfaltweg over om voor de eerste (en heus niet de laatste) maal in de loofbossen te smullen van een heerlijk slingerend single-tje. Die eerste single track draait en keert door het Gemeentebos dat het een lieve lust is. Van links naar rechts en terug, heen en weer, op en neer, steeds meer en meer. Hier en daar gaat het stijl een puisthelling op, steeds stevig en een behoorlijke krachtinspanning vergend. Dit wordt heus geen zondagswandeling. Het eerste deel ligt er trouwens verrassend droog bij. Je zou bijna vergeten dat het geregend heeft! Nadien slingert het wat minder en gaat het strak rechttoe-rechtaan door de velden richting het natuurreservaat de Brand. De smurrie is als een blok aan het been, en maakt van een eenvoudige passage opeens een zwaar stoemp-stuk. Niet getreurd, de bevoorrading waar werkelijk alles (fruit , wafel, water, sportdrank) aanwezig is, kondigt zich aan. Daarna van hetzelfde laken een broek. Crossen door de bossen van Hechtel en omstreken, bezaaid met single tracks, verraderlijke mini hellingen en zware modderstroken. Uiteraard is dat laatste niet verwonderlijk. Ons relativeringsvermogen is dat wel: geen enkele plas wordt na kilometer 30 nog ontweken. Splash, knalhard rechtdoor. Wat maakt het nog uit als je van top tot teen onder de Hechtelse smurrie hangt? Het fun gehalte gaat trouwens niet omlaag, daar zorgen de uitdagende single tracks en mooie passages door het Locht en de Brand voor. De Doorzetters zijn dan ook niet aan hun proefstuk toe. Minstens 7 toertocht edities staan al op de teller, met 666 deelnemers tijdens deze editie! Ook benieuwd naar die Bijbelse cijfers, speelse single tracks en een toertocht van maar liefst 90% offroad? Zorg er dan voor dat je volgend jaar in Hechtel bent! Afspraak op 24 december… JVH

• 11 november 2012 - Dworp
Het is steeds met gemengde gevoelens dat we afzakken naar deze deelgemeente van Beersel. Een gevoel van onrecht en onmacht. Toertochtende bikers uit omliggende gemeenten mogen in deze gemeente geen gebruik meer maken van de openbare en trage wegen. Alleen organisaties van eigen bloed en bodem mogen nog vrij toeren. Zelfs met een gele ster op, is de rest niet welkom. Maar ook een gevoel van waardering voor de organisatie die de Dworpse Bikers steeds op poten zetten. Voor hun vijfde editie van de WCup Classic MTB hadden de Dworpse Bikers weer alle troeven in handen om er een super toertocht van te maken. Het provinciale domein van Huizingen als startlocatie met ruime parking vlakbij, een prachtig herfstweertje en een goed verwarmde feesttent. Maar vooral een gemotiveerde en ervaren ploeg Dworpse Bikers en Bikesters die de tofste paadjes uit hun streek willen presenteren.

Vermits we op het spitsuur (8h30) zullen vertrekken heb ik me mentaal al voorbereid op een lange inschrijfrij. Verkeerd gedacht, de start verloopt zo vlot als maar kan. Er zijn dan ook "slechts" 1300 deelnemers dit jaar. Ik doseer mijn krachten al voor de eerste klim van bijna 100hm in het gastvrije provinciale domein, want vorige keer waren mijn beste pijlen al verschoten voor ik goed vertrokken was. We komen boven aan de Bruineput, seingevers tonen ons langs waar we slippend de Dikkemier kunnen bereiken en lustig freewheelend de Tuin der Onlusten passeren. Een self-made beeldhouwer-lasser fantaseerde hier de meest barokke voortuin van Vlaanderen bij mekaar. Een eerste splitsing dient zich aan : 35 en 65km naar links, 25 en 50km naar rechts. Zo voorkom je dus ook opstoppingen in de singletracks als je meer dan duizend fietsers tegelijk op pad stuurt. Er is aan deze tocht niet alleen hard gewerkt maar ook stevig nagedacht blijkbaar. Via het Gasthuisbos gaan we richting Herisemmolen, een parel van industrieel erfgoed waar je nog kan zien hoe papier geschept werd vroeger in de voormalige kartonfabriek Winderickx. De eerste bevoorrading lijkt wel een showroom van sportvoedingsmerk WCUP:energierepen, explosiedrankjes, nougat,sportdrank,… alles is voorhanden om je deze zware tocht in de beste condities te laten verder zetten. De oplopende holle weg die ons naar Wallonnië brengt is door een aardverschuiving gedeeltelijk dichtgeslibt en we moeten een eerste keer van ons titanium ros afstappen, het zal de laatste keer niet zijn vandaag. De regen van de voorbije dagen heeft de ondergrond uitdagend, technisch en wat zwaarlopender gemaakt. Maar er is nergens sprake van onberijdbare stroken.

In Braine-l’Alleud worden we door liefst 3 private bossen geleid, moeilijke passages werden hier met boomstronken en kippegaas berijdbaar gemaakt. Ik ben zelf organisator en heb dan ook een immens respect voor wat die Dworpse Bikers hier gedaan krijgen. Het smaakt naar meer, vergeet de inspanningen die stilaan beginnen doorwegen en pik nog twee lusjes van het 65km parkoers mee zodat mijn 50km er uiteindelijk 58 worden. Na de derde bevoorrading met nog steeds evenveel keuze rijden we via het Waalse stuk Hallerbos weer de autosnelweg Brussel-Parijs over. In het Vlaamse deel van het Hallerbos worden toertochtrijders nog steeds als pestlijders geweerd, daar rijden we dus om langs de straat. Na bijna 4 uur onderweg, 1000hm in de benen en een fors ingekorte ketting na 2 breuken komt de startplaats weer in zicht. Maar we mogen nog een rondje over de Bruineput en dat laatste kwartier wordt mentaal pas echt zwaar: de meet was al in zicht, de geur van warme soep kwam ons al tegemoet. Ook aan de bikewash en de douches geen wachtrijen: het koude water is er in overvloed aanwezig. RDS

• 4 november 2012 - Aarschot
Na een door en door natte Allerheiligen week heeft een mens nood aan ontspanning. Een toertocht biedt zoals steeds soelaas en de keuze valt op Aarschot waar de Goorbikers uit het nabijgelegen Langdorp een parcours van 65 kilometer voor ons in petto hebben. Vandaag trek ik erop uit met een bende straffe bikers (en de enige echte bike "ster" Kim). Dat belooft. De Goorbikers gaan trouwens prat op een flinke portie single tracks en dat wordt meteen na de start alweer bewezen. Nog rap de drukke ringweg over steken om voor de eerste (en heus niet de laatste) maal in de loofbossen te smullen van een heerlijk slingerend single-tje. Het pad is zo’n 40 centimeter breed en ligt bedekt met een speklaag van modder. Niet verwonderlijk na de zondvloed van afgelopen week. Wél verwonderlijk is het gegeven dat het daarbij blijft wat slijk, modder en andere obstakels betreft. Op een enkele verdwaalde passage na is de route prima te berijden. Die eerste single track draait en keert dat het een lieve lust is. Van links naar rechts en terug, heen en weer, op en neer, steeds meer en meer. Spontaan houden we de snelheid er stevig in want op het jaagpad langs de Demer kunnen we wat recupereren van de geleverde inspanning. Daarna zorgt de Lindeberg in Gelrode voor een eerste schifting. Een typische puisthelling uit het Hageland: 500 meter lang aan 10% stijgingspercentage over een offroad strook die bezaaid ligt met dikke, gladde, dwarse boomwortels. Het regenwater stroomt vrij over het pad naar beneden waardoor we steeds in een smalle geul biken. Af en toe een techniciteit is welgekomen en een eerste kopgroep met Dieter en Kim wordt gevormd. Daarachter probeert ondergetekende samen met Pieter en Steven het tempo strak te houden in een verwoede poging de schade te beperken. Dat is, mede door het vele draaien en keren, niet gemakkelijk. Ook niet omdat de befaamde Konijntjesberg er stilaan aan komt. Eerst fietsen we op de "kam", daarna gaat het rechtsaf strak naar beneden om vervolgens weeral omhoog te klimmen. De Goorbikers willen iedere hoogtecentimeter benutten en gelijk hebben ze! Nadeel hiervan is het oneindige draaien, keren, remmen en weer optrekken. Deze tocht liegt niet. Wie een offday heeft of fysiek te kort komt, moet er onherroepelijk af. Dit is zéker het geval op de Bosberg/Wijngaardberg in Langdorp. Eind augustus wordt hier steevast een XC wedstrijd gereden; vandaag is het het ultieme speelterrein van de toertocht rijders. De lussen zijn geschikt om fullspeed door te klieven en de daad bij het woord voegend spreken we onze (intussen derde en) laatste adem aan. Geen nood echter. Even verder staat een onberispelijke bevoorrading te wachten. Werkelijk alles (fruit , wafel, water, sportdrank) is aanwezig. Daarna van hetzelfde laken een broek. Crossen door de Aarschotse bossen, bezaaid met single tracks, verraderlijke mini hellingen en gladde boomwortels. Na een pijnlijke missing met de afpijling op het einde van de route, staan we na 60 kilometer terug aan de start. Alhoewel het gerust nog wat meer kilometers hadden mogen zijn, vlijen we ons met veel plezier neer in de warme kantine voor een (al dan niet recuperatie)drankje. Bike en après bike: wat moet je op een zondag nog meer hebben? JVH

• 28 oktober 2012 - Gooik - Pareltocht
Gooik, parel van het Pajottenland, is zowat de bakermat van het mountainbiken ten westen van Brussel. De organiserende sympatieke Gooikse MTBclub bestaat nu bijna 20 jaar. En er zit nog geen sleet op hun enthousiasme. Na de eerste vriesnacht van het jaar, de dauwdruppels parelen nog op de autoruiten, worden we door medewerkers van de club de weg gewezen van bij het binnenrijden van het dorp tot aan de inschrijftafel. We kiezen voor de langste afstand van 45km en weten uit ervaring dat elk jaar weer een nieuw parkoers uitgezocht wordt met zo weinig mogelijk verharde weg en de nodige hoogtemeters. Na een doortocht van het gehucht Kwakenbeek wordt al snel duidelijk dat we niet alleen op de weg zijn vandaag. Meer dan 1200 sportievelingen voelen dat de eerste zonnestralen de bovenste grondlaag mals en glibberig maakt. Als ik stop om wat druk uit de banden te laten, krijg ik het gezelschap van enkele schapen. Komen ze mijn spiksplinternieuw titanium frame bewonderen?

Mijn oude frame vertoonde een barst ter hoogte van de trapas en werd vanuit Nederland supersnel en probleemloos vervangen door producent Van Nicholas. Een vroeg Sinterklaasgeschenk lijkt ook de enorme golfbal op de flanken van de Ijzeren Man aan de Kesterheide . Om militair- strategische redenen mag ik jullie niet verklappen dat in deze golfbal een NAVO satelietcommunicatiecentrum gevestigd is. De vijand leest ook O2Bikers! Op de Kesterheide krijgen we de eerste leutige technische stroken voor de wielen, maar jammer genoeg blijken ook vele wielertoeristen van het kromme stuur net vandaag hun eerste winterse overstap naar de MTB te maken. Er wordt dus aangeschoven, gekluund en gewandeld en gesakkerd. Maar de Kesterheide is van iedereen en ik schuif geduldig met de stroom mee. Sinds begin dit jaar is Natuurpunt grotendeels eigenaar van dit terrein. Dit betekent het begin van het einde van de motorcross op de Kesterheide. In 2015 komt een eind aan jarenlange succesvolle motorsportorganisatie (o.a.5 grote prijzen). Voor de 24 uren van Kester MTB, die de Gooikse MTBclub hier even succesvol uitgebouwd heeft, is hopelijk nog een rooskleurige groene toekomst weggelegd.

Wij rijden nu een lus richting Oetingen en keren dan terug langs de lage kant van de Kesterheide. Alvorens we hier binnen kunnen staat er weer een lange file. Ik weet wel dat "afstand houden" de regel is als een moeilijke passage zich aanbiedt. Maar als je met 1200bikers bent en iedereen wil een veilige afstand laten van 100m op zijn voorganger, dan krijg je natuurlijk algemene stilstand en wachtrijen met tientallen bikers. Vooruit met de geit dus. De organisatoren hadden er trouwens voor gezorgd dat het pad omhoog net breed genoeg was om te kunnen inhalen en afstand laten overbodig was. De bevoorradingspost ligt boven aan het waterreservoir waar tijdens de 24 uur de aflossingszone gevestigd is. Deze plek is veel ruimer ingericht dan de vroegere bevoorradingsplaats aan de loods nabij Ninove. Ik vraag wie de soep gemaakt heeft. Ik ken kokkin Kathleen niet, maar haar brouwsel smaakt en met een opgewarmde slokdarm vatten we de laatste 25 km aan. Nabij Strijland gaan we nogmaals over een private weide en komen in het bos terecht waar op de Pandoerkes-nachttocht steeds luide muziek weerklinkt. Deze keer is alleen luid gekraak van kettingen hoorbaar. Op mijn voorhoofd staan nu ook parels en het is niet van de warme soep.

Bij het passeren van de windmolen van OLV-Lombeek probeer ik mijn trapkadans af te stemmen op de wentelende molenwieken. Voorbij afspanning de Haas gaat het razendsnel richting aankomst. Met de laagstaande zon toch nog opletten voor de vele motorrijders die hier ook hun "toertocht" rijden vandaag. Een paar jaar geleden kwam tijdens de Pareltocht op deze plek onze fietsmaat Marc G. uit Halle frontaal in botsing met een toerrijdende motor en ik heb Marc sindsdien niet meer op de fiets gezien. Via de tienkoppige afspuitstand rijden we de chiroheem binnen. De gezellige afsluiter is ook een vaste waarde in Gooik, met een parelend drankje geniet ik van de herfstzon en bedank de ervaren organisatoren voor de mooie rit. RDS

• 30 september 2012 - Zelem/Halen - 5° Acht Van Zelem MTB-Tocht
Wat doet een mens zoal op een mooie zondagochtend eind september? Moutainbiken natuurlijk! Onze keuze van vandaag (zondag 30 september) is gevallen op de toertocht van Zelem/Halen, bijgenaamd de 8 van Zelem. Van 25 tot 75 kilometer, voor ieder wat wils voor elk wat lekkers. De organisatoren gaan trouwens prat op hun offroad percentage (85%), dus de verwachtingen zijn hoog gespannen. Na 400 meter asfalt gaan we er direct van door tussen brede veldwegen. Off we go. Strak en stevig, de ondergrond ligt er quasi kurkdroog bij. Totdat we opeens vol in de remmen vliegen, en haaks linksom een eerste single track op draaien. Links rechts, links rechts, door dichte kreupelbosjes en smalle padjes. Een eerste maal trekt Dirk (een van de 4 bikepartners in crime) fors door, gevolgd door de mededeling dat het vandaag een “groot verzet tocht” belooft te worden. Bij aanvang gaat het inderdaad razendsnel, de kilometers vliegen aan een ijl tempo voorbij. Tot de Kelberg in Schaffen roet in het eten gooit. De organisatoren sturen ons op en af, zo veel als het kan, op deze steile(re) puisthelling van het Hageland. Stoempen, punchen, duwen en trekken tot boven. Mijn ademhaling schiet met een snok de hoogte in. Bij mij niet alleen trouwens. Irritante puisthellingen kunnen pijn doen. Heel even gaat het zelfs door een dichtbegroeid privébos, altijd leuk als afwisseling en een mooie geste van de organisatie . Afwisseling troef ook op de rijkelijke bevoorrading, alias koekenbuffet. Cake, koekjes, frangipanes, fruit, sportdrank,  water… Het kan niet op in Zelem. Zoals steeds eet je dan nét iets te veel, terwijl er toch nog enkele pittige hellingen op het programma staan. De Venusberg, de Kamberg en de Willekensberg om er maar enkele te noemen. Het is allemaal geen loodzware kost, maar toch voldoende intensief om met vermoeide benen de finish te bereiken. Enorm voldaan zijn we van de mooie tocht. Onberispelijke afpeiling, rijkelijke bevoorrading, fatsoenlijke bike wash… Kortom: een top tocht op een op en top zonnige dag! JVH

• 23 september 2012 - Pepingen - Bruski Challenge Mountainbike Tour
Na enkele sabbatjaren organiseerde Bruski MTB-team terug een toertocht. Ditmaal niet vanuit de chalet aan de skipiste in Anderlecht, maar vanuit hartje Pajottenland. Het verbod voor “vreemde” bikers om nog door de gemeente Beersel te rijden, traditioneel het hoogtepunt van de bruskitocht, zal hier wel wat mee te maken hebben. De startplaats aan het voetbalstadion van Pepingen draagt de naam van een vroegere burgemeester die ook al niet zeer bikelievend was. Maar Pepingen is erop vooruit gegaan met zijn huidige burgervader en ontvangt nu zelfs elk jaar rond Pasen honderden jonge bikers op een schitterend selectief parkoers in een wedstrijd georganiseerd door de zus en vader van marathonspecialist Joris Massaer. Er staan vandaag afstanden van 30 tot 70km op het menu, en gezien de bijna 1000 hoogtemeters die beloofd worden, zullen we niet in het Pajottenland blijven rondcirkelen. We komen al gauw op het parkoers van de voornoemde wedstrijd en ik zie enkele bikers vertwijfeld zoeken naar een afslag naar links. Ik verzeker hen dat we inderdaad door deze privétuin mogen en verwittig hen ook voor de paar trappen die ons terug op de lagergelegen straat brengen. Zo staan er ons nog enkele doorgangen over privéterrein te wachten en het is al snel duidelijk dat de mannen en vrouwen van Bruski geen werk of moeite geschuwd hebben om ons een onberispelijke fijne tocht aan te bieden. Bij de nieuw aangelegde wegjes van de ruilverkaveling richting Halle hebben ze zelfs een ontbrekend hellend vlak aan een brugje bijgebouwd. We passeren langs vele kapelletjes in Halle, deze "weg om" wordt elk jaar in mei platgelopen door duizenden bedevaarders. Het ziekenhuis waar we langs rijden draagt ook de naam Maria. Heel devoot Halle dus, behalve rond carnaval dan! Het eerste en tevens laatste stukje bos op Vlaams grondgebied brengt ons aan het kanaal Brussel-Charleroi. We volgen deze waterweg tot Lembeek waar halfweg de Congoberg een eerste bevoorrading opgesteld staat. We steken de taalgrens over. Dit wordt stilaan voor ons, mountainbikers in deze streek, ook de tolerantiegrens. Aan de Waalse kant zijn we nog welkom om onze sport te beoefenen en zijn de bossen en trage wegen niet uitsluitend voorbehouden voor eekhoorns, hondepoep en de kasteelheren van Natuur en Bos.

De Bruski-bikers hebben ook bordjes geplaatst  in de taal van de streek, gastvrijheid moet je respecteren. De hoogtemeters en technische moeilijkheid gaan nu flink de hoogte in. Ik kies in Braine-le-Chateau voor het keuzetraject “Extreme” want “Poessie” past niet bij mijn imago. Maar zowel bergop als bergaf moet ik naast de fiets lopen, te steil voor mijn kunnen. Bij een volgende keuze in Ittre neem ik de makkelijkste weg en speelt mijn imago ineens geen rol meer. De vele stroken in de bossen werden duidelijk gekalkt en je kan er dan ook lekker je tempo aanhouden zonder zoektocht naar pijltjes. Aan de duizelingwekkende sluis van Ittre, met in de diepte een kolkende watermassa, krijgen we een sportdrankje met de nu toepasselijke naam Aquarius. Hier kan je ook kiezen voor de langste afstand, met een ommetje richting Ronquieres. Ik kies voor de 55km en krijg nu beduidend meer asfalt onder de wielen, maar dat vind ik eerlijk gezegd niet zo erg want de voorbije 20km waren bijzonder uitdagend. Via het centrum van Tubize en Saintes keren we terug naar Vlaanderen. Hier staat op een paar km van de finish nog een bevoorrading opgesteld. Vanaf Beert slalommen we via maïsvelden, wortelplantages en perenbomen naar de finish. Bruski heeft een nieuwe start genomen, met veel inzet, en hopelijk nog evenveel energie en inspiratie voor de volgende jaren. RDS

• 09 juni 2012 - Flobecq - 2de Transcollines
Als toertocht voor dit weekend viel mijn oog op de "Transcollines de Flobecq". Het is slechts de tweede editie van deze organisatie en er staan al afstanden van 75, 105 en maar liefst 135km op het menu. Daar wil ik het fijne van weten en trek in alle vroegte met Hendrik en Gert de taalgrens over. We mogen op een grote speelplaats vlak naast de bar en de bbq parkeren. Dat ziet er al goed uit voor straks. Zonder iets in te vullen krijgen we bij de inschrijving (slechts 6 euro) een stuurplaatje met de gekozen afstand (105km) en een dagverzekering van de Waalse wielerbond. We nemen een vliegende start en na 2 hellingen zie ik al in dat mijn jongere bikematen mekaar vandaag eens gaan uitdagen en daar ga ik mijn tanden niet op stukbijten. Ik zal mijn rit wel wat inkorten zodat we ongeveer samen finishen. Deze toertocht heeft zijn naam niet gestolen en de hoogtemeters tikken dan ook snel aan (over 75km had ik 1400hm). Het gras staat meestal een halve meter hoog op de verlaten landwegen, in het bos zorgen wortels en modder voor bijkomende uitdagingen. De vergezichten zijn de ganse dag schitterend, mooie wolken en een felle wind zorgen voor de gepaste sfeer. In de afdaling naar Ellezelles passeren we aan de brouwerij waar de Quintine gemaakt wordt. Een blond natuurlijk bier van hoge gisting, niet gefilterd, niet gepasteuriseerd met hergisting in de typische ouderwetse fles met mechanische porseleinen stop en rubberen afdichting. De naam Quintine komt van een plaatselijke heks die hier in 1610 verbrand werd en haar foto kun je terugvinden op het etiket. We nemen enkele stukken oude trambedding waar het wat vlotter vooruit gaat, in dit eerste stuk zitten bitter weinig verbindingen op de straat.

Aan de eerste bevoorrading op een boerderij waan ik me in de supermarkt: zeker 10 soorten koekjes en cakes, salami, kaas, chocolade. Ik blijf er dan ook wat hangen en raak in gesprek met organisatoren François en Thierry. Ik vertel hen dat ik versteld sta van de vlekkeloze bepijling, de vlotte startprocedure, de uitgebreide infrastructuur voor een tweede editie. In feite organiseren ze samen met Audax (=de grootste wielertoeristenclub in Wallonnië) elk jaar nog 3 andere toertochten in thuishaven Doornik en hebben ze deze tocht in Flobecq ontworpen om eens een andere streek aan te doen. En dat ze de streek wel degelijk langs beide kanten van de taalgrens kennen wordt duidelijk bij de passages door het Muziekbos, en rond de vroegere toeristische trekpleister La Houppe. Op dit hoogste punt (157m) van de rit staat de tweede BV opgesteld in een marktkramerswagen. Alleen is er net geen drinkwater meer want het leidingwater in de buurt werd plots afgesloten. Als compensatie gaan de hemelsluizen open en krijgen we de enige bui van de dag over ons heen. Na een stukje over de grote baan naar Brakel duiken we tussen veld en bosrand een zeer lange afdaling in. Zalig gewoon, tot plotseling een enorme zwarte weduwe met een diameter van 4m de ganse weg verspert. Ik kan me nog nipt in een pas geploegd veld storten om niet tussen haar 16 poten verstrikt te raken. Een zwartharige dame, cirkelvormig omringd door haar 16 honden aan de leiband, gaat op haar dagelijkse wandeling onverstoord de bikers tegemoet. Ontmoet ik straks ook nog de heks Quintine die haar bezemsteel in mijn voorwiel steekt? Het zou kunnen in de oude zandgroeve rond de verlaten radar in het Bois de La Louvière. Linten en kalkpijlen sturen ons slingerend op en af wortelrijke taluds. De laatste 5 kilometer zij eerder vlak, maar met een stevige tegenwind zeker geen uitbollertje. Na vierenhalf uur was ik eerst de bike en dan mezelf in de doucheruimte van een splinternieuw sportcomplex. Deze organisatie blijft me positief verrassen. Geen wonder dan ook dat liefst 550 deelnemers hier op af komen, waarvan zeker de helft uit Vlaanderen. Op nog geen 20km passeert nochtans vandaag ook de Regiotoer. Volgens Voorzitter André Tignon van club Audax is de zaterdag de beste dag voor marathons, meer dan de helft van de bikers koos hier vandaag voor langere afstanden. Op zondagnamiddag staan meer familiale verplichtingen of geneugten op de agenda. Tijdens ons gesprek wordt de enige gewonde biker van de dag aangevoerd: een lelijke hondebeet... In het gezelschap van enkele heksen (met porseleinen hoed) wacht ik geduldig maar lichtjes ongerust de komst van Hendrik en Gert af. Blijkbaar was de lus van 30km door de "Pays des Collines" bijzonder zwaar en ook bijzonder mooi. Ik kijk alvast uit naar de derde editie en ook op de kalender van de O2MC zou deze rit zeker haar plaats hebben.
RDS / Foto's: Alex Dubreucq

• 03 juni 2012 - Hagelandse Chrono Langdorp

De enige O2MC-marathon op een zaterdag? Goed gekozen deze keer want op zondag 3 juni regent het een ganse dag pijpestelen.Wat betreft de opkomst is die zaterdag ook geen probleem  want  maar liefst 776 deelnemers verzamelen aan de nieuwe startplaats bij de oevers van de Demer. Op aanraden van bikemaat Phille hebben we ons voor-ingeschreven en kunnen dan ook zeer vlot de start nemen. Om te voorkomen dat Phille nekkramp krijgt van het achteruit kijken waar ik blijf, rijden we al van in het begin ons eigen tempo. Er is meer dan volk genoeg om even bij aan te pikken. Bij de eerste beklimming vind ik al een verloren polsbandje en denk al aan de dubbele portie pasta die ik bij aankomst zal kunnen naar binnen werken. De eerste 20 km van de rit gaat over de Malenhiede en is als een speeltuin voor de mountainbiker: 90% bos, soms kort maar steil bergop, dan weer slingerende afdalingen door smalle holle wegen. Enige nadeel voor de snelle rijders in zo'n massa bikers is natuurlijk dat je soms eens wat moet inhouden voor een tragere voorganger zoals ik. Waar mogelijk maak ik dan ook ruimte om voorbij te steken, roep "kom maar" en doe teken met de elleboog langs welke kant het kan. En dat verloopt de ganse dag zonder ergernis of gevaarlijke situaties. Waar ik me wel weer aan erger zijn de uilskuikens die het nodig vinden al na 15km hun 30 gram zware drinkbus in het bos te gooien, wetende dat ze er een volle krijgen aan de eerste bevoorrading. Hoeveel tijd denken ze hiermee te winnen en beseffen ze wel hoeveel imagoschade ze hiermee aanrichten? Het wordt hoog tijd dat we deze would-be bikers uitsluiten en verketteren. De eerste bevoorrading wordt inderdaad aangekondigd door 2 grote blauwe tonnen met opschrift "hier lege drinkbussen". Een volle drinkbus sportdrank of water word je aangereikt en voor de minder gestresseerde bikers is er een ruim aanbod fruit en cake.

We gaan nu richting Rillaar , dichtbegroeide bossen worden geruild voor veldwegen, soms door het graan of de mais. Maar we rijden vooral door de talrijke laagstam-fruitboomgaarden en zelfs langs een wijngaard. In totaal krijgen we meer dan 1000 hoogtemeters te overbruggen over 82km. In een afdaling haal ik een biker bij die als een losgeslagen koffiemolen de benen ronddraait. Een single speed? Wat verder in een beklimming rijdt hij me vlotjes voorbij en als het hier om  ene Luc Pauwels gaat, eindigt hij de rit in minder dan 4 uur. Ikzelf haal niet zoveel andere deelnemers in, behalve enkele pechvogels met een lekke band. En als je aan gewichtsfobie lijdt en zelfs geen reservebandje wil meesleuren heb je in dit geval een probleem. Naast de perfecte bepijling (rode pijl op wit bordje) valt me overigens op dat er nauwelijks  seingevers ingeschakeld worden. Zo blijft elke deelnemer zelf alert en wint het traditionele "mekaar waarschuwen"  weer aan belang. Wel staan hier en daar medewerkers in fluo jasje, die je voor een gevaarlijke passage verwittigen.

De laatste 10km zijn nog behoorlijk pittig. Waar blijven ze het halen? Op een steile helling moet ik nog van de fiets en maak plaats voor de biker achter me. Maar die verkrampt, raakt niet meer uit de pedalen en valt in en ook door de omheining. Gelukkig is het maar elektrische schrikdraad en geen prikkeldraad. De laatste kilometers over de kiezelweg langs de Demer worden in sneltreinvaart afgelegd. De officiële tijdopname klopt met mijn eigen metingen, de bikewash verloopt gesmeerd en aan de auto staat een naakte Phille op zijn handdoek, verbaasd dat ik er al ben. Aan de pastabedeling staat een lange rij wachtenden, dus drinken we alvast een aperitiefje. Maar bij ons derde drankje staat dezelfde persoon nog steeds als eerste in de wachtrij en wordt het ons duidelijk dat de vlekkeloze organisatie van Langdorp MTB-team ons geen tomaatvlekken op het T-shirt zal bezorgen. RDS

• 20 mei 2012 - Ecaussinnes

De sombere weersvoorpellingen houden ons niet tegen: we gaan toch naar de Ultrarando in Ecaussines. We laten zelfs de auto thuis en fietsen via het kanaal Brussel-Charleroi de taalgrens over. De organisatoren hebben wat interne reorganisatie doorgevoerd en het eerste wat ons daarbij opvalt is de uitbreiding van de afstanden met een tocht van 76km. We zijn benieuwd, het zal een lange rit worden, hopelijk ook een leuke rit. Bij onze zoektocht naar de startplaats krijgen we versterking van nog andere groepjes "zoekenden". De straten in de dorpskern van Ecaussines liggen opgebroken en de eerste hindernissen nemen we dus al voor de eigenlijke start. Net als de andere 570 deelnemers beginnen we de rit langs enkele steegjes en rijden al snel de eerste van drie steengroeven binnen, die vandaag uitzonderlijk toegankelijk zijn. De steengroeve Trou Goffart ligt bij wijze van spreken in het dorpscentrum en van de eeuwenoude industriële activiteit die de streek zijn rijkdom bezorgde, zien we niet veel meer. De "Blauwe hardsteen uit Henegouwen" en zijn bijprodukten,bv. steenslag als basis om treinrails op aan te leggen kampt blijkbaar ook met concurrentie uit China. Het is soms wat zoeken naar de pijltjes die soms alleen op de grond geschilderd staan en niet aan een paal hangen. Eens we dit systeem door hebben loopt de zoektocht gesmeerd. De tweede steengroeve, de Trou Barette, is volgelopen met water waarop de rotswanden weerspiegelen, een schitterend uitzicht want intussen is de zon ook van de partij!

Na een stevig klimmetje, terug in de dorpskern, worden we door een gat in de haag van het stadspark gestuurd. Na een wandelingetje in het park rijden we de derde steengroeve van de dag binnen. Omwonenden uit de verre omgeving (tot in Brussel) werden tot in de jaren 90 dagelijks opgeschrikt door forse ontploffingen in deze steengroeve. Eén ervan legde een ondergrondse waterlaag bloot en de ganse exploitatieput liep onder. Als getuige van de vroegere activiteit liggen hier nog enorme rotsblokken blauwe hardsteen, waar we trouwens ook één keer moeten over klauteren. Geen levende ziel te bespeuren bij het gebouwencomplex, en blijkbaar kozen ook weinig bikers voor de langste afstand. Bij het buitenrijden van de groeve voert een technische passage ons dan naar de veldwegen met zicht op de raffinaderijen van Seneffe en de toren van het hellend vlak van Ronquières. Het gaat terug richting startplaats en plots duiken we een pikdonkere smalle tunnel in. Heel pikdonker want ik was vergeten mijn zonnebril af te zetten. Deze "Chemin des Amoureux" voert ons naar en ook doorheen het kasteel Follie. Het contrast met de arbeidershuisjes nabij de steengroeven toont aan dat de sociale verschillen in de eeuw zonder bankiersbonussen zeker niet kleiner waren dan nu.

Via de paardestallen rijden we de dreef in tegenover het kasteel, we worden het talud opgestuurd, een toffe singletrail als aperitief op het "Bois de la Houssière". Na de langverwachte eerste bevoorrading wacht ons liefst 25km continu boswegjes. Soms slingerend en steil, soms vlak en eindeloos rechtdoor. Schitterend, dit is met volle teugen genieten. Het is hier ook goed afgepijld, we missen niet één keer. We geven af en toe wat ruimte aan joggers en wandelaars met viervoeters, vooral als we net door een beekje gereden zijn en niemand willen besmeuren. Slaat de naam "Ultra-randonnée" op deze prachtige bosdoortocht? Neen, het is de naam van het plaatselijke bier en sponsor. Aan de tweede bevoorrading die ook dienst doet als derde komen we wat bekende gezichten tegen. Er staat ook een biker met een fel geschaafd vel en gescheurde shirt. Hij is in de afdaling overkop gegaan. Zonder helm... We rijden stilaan het bos uit, richting Ittre, en slingeren door het struikgewas en staan plots voor een tien meter hoge talud waar we amper te voet op geraken door het slijk. De afdaling die volgt voert ons naar een meertje. Hier zaten een jaar geleden nog vissers hun sport te beoefenen, maar door een dijkbreuk is de ganse kom leeggelopen. Langs de vroegere tramlijn razen we met wind in de rug richting aankomst. Deze strook is nu ook geasfalteerd, de crisis zal dan zeker toch niet zo erg zijn? RDS

• 15 april 2012 - La Trace d'Hez Tangissart

Om mee te doen aan de 7de manche van de O2MC moet je vroeg uit de veren. De massastart voor de rit van 75km en 1300hm in Tangissart staat om 8h geprogrammeerd. Vermits we vannacht op een feestje te gast waren is dat vroeg opstaan misschien wel onze zwaarste prestatie van de dag. Ik gok erop dat er net als vorig jaar om 8h nog een lange rij wachtenden aan de daginschrijvingen zal staan en de start uitgesteld zal worden. Ik daag dan ook pas om kwart voor acht aan de tafel der vooringeschrevenen op. Na 10 seconden heb ik al mijn startnummer, chip en een gratis T-shirt. Bij de daginschrijvingen staat weer nog een lange rij en ik kan rustig nog wat bekende gezichten opzoeken. De hele dorpskom is afgezet voor de start, de organisatoren geven nog wat aanwijzingen aan de wachtende meute: "het parkoers is vernieuwd, gelieve respect te tonen voor wandelaars, geen vuilnis wegwerpen, veilige rit!". En we zijn weg, meer dan 500 wielen rollen piepend over het tijdsopnametapijt. Annemie koos vandaag voor de kortere toertocht van 53km. Ze wilde in de koude niet  wachten tot de koerskiekens vertrokken en nam al een kwartiertje voorsprong. "Le premier est là!, de eerste is daar!" roepen de ongeduldige seingevers als ze haar zien komen en met verbaasde blik in het midden van de weg springen. Als de echte koplopers haar bijhalen gaat ze sportief een tiental minuten aan de kant en heeft alzo meer gezien van de wedstrijd dan de deelnemers zelf. Na een eerste lus van 8km rond het dorp en een eerste slingerende afdaling in het bos: "Le Tobogan" krijgen we voor het eerst een zeldzaam stukje straat onder de wielen. Vandaag heb ik de indruk zeker 90% offroad te biken op een perfect gepijlde en gevarieerde omloop. Even verderop staat een groepje voorgangers aan te schuiven om linksop een smal wegje op te draaien. Dus zit ik nog goed in het pak denk ik zo, niet dat het veel uitmaakt, mijn doel is binnen de vijf uur te finishen en een plaats in de top 200 zou mooi zijn. Aan de eerste bevoorrading vind ik Annemie terug, die een vers geperst fruitsapje bemachtigd heeft en nu nog het recept voor de zelf gebakken kaastaart probeert los te peuteren. We rijden een stukje samen verder en bewieroken de inzet van de organisatoren en medewerkers hier. Ik bemerk dat onsportieve deelnemers aan de chrono enkele keren de mogelijkheid hebben een stuk van het parkoers af te snijden, soms wel een paar kilometer. Ik zie ook maar 1 controlepunt onderweg, midden in het bos ligt een tapijt met antenne ernaast. Later bemerk ik in de uitslag wel dat maar liefst 35 bikers gediskwalificeerd werden. In de laatste kilometers krijgen we terug de eerste lus voor de wielen geschoven, en nogmaals "Le Tobogan" af dus. Zalig slingerend ben ik blij bijna aan de finish te zijn, binnen mijn vooropgestelde tijd. RDS 

• 13 april 2012 - Erotic Bike Borchtlombeek

De mannen van MTB team 't Lof hebben het graag plezant, maar blijkbaar ook pikant. Daarom dachten ze hun bijdrage aan de dorpsfeesten van Borchtlombeek te kunnen brengen onder de vorm van een nachttocht, met als doelpubliek de "sportieve gezonde hetero man met goesting". Er kon vooraf ingeschreven worden en dat deden ongeveer 300 sportievelingen, grotendeels uit nieuwsgierigheid en om met de bikemakkers eens op een speciale manier wat leute te maken. Dat het 25km lange parkoers er die vrijdag de dertiende wat vettig bij lag zal de meesten worst wezen. Al de info over steile klimmen, hoogtemeters, bezienswaardige monumenten onderweg, interesseert U waarschijnlijk deze keer ook niet. Inderdaad, het bijzondere van deze eerste (en enige in zijn soort?) zwoele nachtbike lag hem in de 2 bevoorradingen. Waar kreeg U eerder onderweg al een fluitje champagne aangeboden door een topless blondine in zwarte lingerie? Met alles erop en eraan. Ik bedoel ook aan de bevoorrading dan. Ik bespaar jullie de klassieke grappen rond bananen en abrikozen, en ook die waarin het slurfke van de camelbag een hoofdrol speelt. Blijkbaar waren andere bikers wat onder de indruk, of was het uit schuldgevoel tegenover het thuisfront? Ze namen plots de tocht toch ernstig op en bekloegen zich over de slecht zichtbare bepijling, zonder reflecterende strips, of grepen terug naar de traditionele uitweidingen rond hun bandenkeuze voor deze rit. De après-bike was ook gezellig zwoel, het staat als een paal boven water dat sommigen er nog een lap op gaven. Heb ik nu ergens het woordje dans vergeten? RDS

• 1 april 2012 - Olne-Spa-Olne

Op deze eerste april hadden de organisatoren een mooie aprilvis in petto voor de deelnemers. Dit jaar geen One-Spa-Olne, maar twee keer "Olne-Olne-Olne". Iedereen kon erom lachen….. tot we doorhadden dat het geen grap was. Wegens het niet naleven van veiligheidsnormen in 2011 was het niet mogelijk om tot Spa te gaan deze keer. Op het programma dus geen 65 kilometer maar 2 keer 37km met ongeveer 2000 hoogtemeters op het programma.

We wijken daardoor wel wat af van de marathon-spirit maar goed, gezien de omstandigheden kunnen we dat wel begrijpen. Dit is misschien ook een goede kans om onze tijden te vergelijken over twee identieke rondes. Zonder veel verwachtingen neem ik plaats tijdens de voorlaatste van de vier voorgestelde startmomenten. Met zo een veertigtal staan we klaar…. en gezien de snelheid waarmee we de eerste kilometers afleggen ben ik blij dat ik niet in de "grote" groep van ongeveer 150 deelnemers ben gestart. De wegen waren in het begin niet altijd goed beveiligd. Er waren wel signaalgevers op verschillende kruispunten, maar dit gebeurde niet systematisch en niet elke seingever leek even hard begaan met zijn job.

Buiten enkele leuke maar te korte stroken kunnen we niet onmiddellijk zeggen dat het eerste deel van het parcours veel enthousiasme opwekte. Nochtans kwamen we voorbij de côté du hall du Paire in Pepinster, waar ondermeer al een wedstrijd van de Benelux Cup werd gereden. Natuurlijk is het als organisatie niet makkelijk wanneer je op het laatste moment met iets onverwacht word geconfronteerd, maar we hadden wel enkele top passages verwacht ter compensatie. Helaas zijn er vele fysieke moeilijkheden en beklimmingen gesneuveld. Ook op het gebied van afdalingen was het maar magertjes. In Tacrémont begon het goed, met een kleine singletrack langs een afdaling, maar het pad werd al snel heel breed en (te) snel. Een beetje verder, net na een bevoorrading, eindelijk een leuke afdaling maar ook die ging te snel voorbij.

Wat we onthouden van deze gemiste editie zijn de ontelbare passages over asfalt die soms heel gevaarlijk waren (zeker het doorkruisen van Pepinster!) en de ontevredenheid van de vele bikers die klaagden over de teloorgang die deze organisatie al twee jaar ondergaat. Ondertussen blijft de prijs wel onveranderd (nog altijd 17€!). Er waren ook vele bikers die suggereerden dat deze tocht beter voor minstens een jaar uit de O2MC-kalender wordt gezet.! Olne-Spa-Olne was nochtans een mythische en historische afspraak op de kalender. Maar vandaag moet de organisatie zich dringend herbronnen of ze zien hun tocht misschien wel verdwijnen. O.B.

• 24 maart 2012 - Open MTB Gran Canaria

Voor de tweede manche in de O2MC laat ik met alle plezier de winterjack en dikke handschoenen thuis en steek een tube zonnecrème bij in de fietskoffer. Op de luchthaven van Charleroi maak ik al kennis met Fred en Norbert, organisatoren van de Cimes de Waimes. Zij kozen ook voor Jetair, omwille van de extra beenruimte en het goedkope fietstransport, om 3000km zuidelijker een wedstrijd-toertocht met zonvakantie te combineren.

In het Gloria Palace hotel aan de zuidkust heeft organisatrice Petra Wonisch van Canary-Bike voor de gelegenheid een kantoor ingericht dat ook als fietsmagazijn dienst doet. Je kan er ook naar hartelust de bidons vullen en het parkoers van de wedstrijd op kaart onderzoeken. In de patio lopen gehelmde bikers met hun blinkende bolides tussen de bierdrinkende Noord-Europese gepensioneerden. Het geklik van schoenplaatjes op de marmeren vloeren van de lobby overstemt het getik van de stiletto’s van de Russische gezelschapsdames. Bikers rijden af en aan, keuvelen over hun bandenkeuze en over de losliggende scherpe stenen, opgemerkt tijdens hun parkoersverkenning. In het Parque Sur hebben de ganse week tal van fietsgerelateerde evenementen plaats, waaronder verkeersopleiding voor fietsende kinderen. Aan de vooravond van de marathon is een criterium voor de toprijders gepland, evenals een verplichte briefing voor de deelnemers aan de "extreme" afstand. Ik voeg me bij een groepje wachtende bikers, waarvan ééntje in de Belgische driekleur. Blijkt Kris Hertsens te zijn, kampioen marathon bij de Masters2 en in het gewone leven ook MTB-clinic organisator. En ook startnummer "2" zit aan de tafel. Dat moet dus ook een groot kampioen zijn denk ik, maar Pascal Aelvoet vertelt me dat niet zijn voorbije prestaties, maar eerder de beginletters van zijn naam hem startnummer "2" bezorgden. Na een half uurtje wachten blijkt het criterium, noch de briefing door te gaan. Ik was even vergeten dat we ons ter hoogte van Afrika bevinden en elke planning hier zeer relatief is. Niemand maakt zich druk, de zee is nog open en ik kan Gran Canaria toch niet verlaten zonder eens in de oceaan te zwemmen? Drijvend op het lekkere zilte water bekijk ik de grillige, verdroogde bergen die we morgen bestormen, 2500hm over 85km, vertrek aan zee en het hoogste punt San Bartolomé zowat 1000m hoger.

De wedstrijddag: er heerst al vroeg een internationale drukte over het expo-park van Maspalomas waar start en aankomst plaats zullen vinden. Vooraleer het peloton bikers zich op gang trekt, worden in 4 legertrucks een peloton Spaanse infanteristen uitgestuurd. Niet als bescherming tegen weet ik veel welke aanvallen, wel om als seingever dienst te doen onderweg. Kunnen we die assistentie niet voor alle O2MC tochten aanvragen? Hallo, minister Decrem, hier O2Bikers, wij hebben een vraagje: heeft U soms nog een peloton op overschot...? Dromen kost niks.

Iets na 9h gaan de bikers voor de langste tocht op pad, de eerste 2km verlopen achter een neutrale wagen. Ik probeer me zo lang mogelijk te handhaven in de eerste groep tijdens de eerste 10km asfalt, lichtjes bergop. Maar dat lukt natuurlijk niet en ik kom alleen te zitten, ik wacht wel op de volgende groep. Maar dat zijn de koprijders voor de kortere afstanden en die gaan nog harder tekeer. Tijdens de klim naar het stuwmeer Ayacata steken me dan ook nog een honderdtal lichter wegende bikers gezwind voorbij.We gaan dan over de kasseien van de dammuur en beginnen aan een slingerende brede beklimming op gravel en keien. Links de rotswand en rechts een schitterend uitzicht op de "barranco" een paar honderd meter dieper. En plots staat daar Norbert voor mij met een gescheurde buitenband. En zeggen dat hij me gisteren bij het avondeten nog overtuigd heeft vandaag geen reserveband mee te sleuren: "te zwaar en niet nodig". Met behulp van een gelverpakking kan hij de scheur afstoppen en verder rijden, maar de meet halen op deze manier blijkt onmogelijk. De rijders van de kortste afstand (38km) slagen rechtsaf naar beneden aan de eerste bevoorrading. Voor ons moet het zwaarste nog komen, mijn drinkbus wordt razendsnel bijgevuld en na 10 seconden duwt een medewerker in lokale klederdracht me al terug op gang. Mijn voornemen om aan elke drankstand een paar minuten uit te blazen zal precies niet pakken. De brede gravelbaan wordt nu onberijdbaar voor voertuigen, meer diepe putten en dikke stenen.We krijgen ook 2 maal een stukje asfaltbaan stevig bergop richting Fataga en San Bartolomé. Militaire seingevers zorgen ervoor dat reeds terugkerende bikers van de 65km de juiste afslag nemen, blijkbaar verloopt onze terugweg dus ook langs hier. Het eiland krijgt hier een groener uitzicht, vooral de hoogste toppen op 1500m, ook het ganse noorden is heel groen, maar er zijn geen zandstranden en ook bijna geen toeristen dus. Het stadje Agaete is bv een aanrader voor de biker of wandelaar die wat meer op natuur, authenticiteit en rust gesteld is. Na de tweede pitstop op zowat 1000m hoogte wordt het traject nog uitdagender. Smalle steegjes monden uit in een single trail vol rotsblokken en omzoomd door scherpe cactussen. We razen zelfs over een overdekt terras waar een familie het middagmaal nuttigt. Links herken ik de witte kerk van Santa Lucia, we dalen verder tot La Fortaleza op 300m en dan beginnen we terug te stijgen. Eerst zachtjes maar over een weg bezaaid met keien, dan plots zeer steil op een smalle betonbaan. Het lijkt wel of ze hier de beton van boven op de berg uitgekieperd hebben , zonder zich te bekommeren over het glad strijken. Het gaat me zelfs even te steil en ik moet een stukje te voet verder. We komen in de Barranco de Tirajana en klimmen over een brede gravelweg terug richting San Bartolomé. Tot we plots links gestuurd worden en naast een waterbuis "El Tube" de berg op moeten. Hier kan de fiets zelfs niet geduwd worden, hij moet op de rug gedragen worden. Nu begrijp ik het woordje "extreme" voor deze tocht en de huivering de voorbije dagen aan tafel bij het woord "El Tube". Het geslenter en gesleur duurt bijna 40 minuten, het is afzien, maar onaangenaam is het eigenlijk niet, gewoon extreem zeker? De laatste 15 m van de klim worden we luid aangemoedigd door de folkloristische helpers aan de bevoorrading. De laatste 25km gaat bergaf, maar het eerste stuk is technisch werkelijk de limiet voor mij . Ik laat het zadel wat zakken en poog zoveel mogelijk op de fiets een traject over de rotsblokken en losliggende stenen te zoeken. Af en toe is het risico te groot en stap ik af, steeds geprikkeld aan de benen door de dorre doornstruikjes langsheen het berggeitenpad. Het gaat nu steeds verder omlaag met af en toe een tussenknik bergop, enkele stroken zijn bezaaid met grote steenblokken en het blijft dus opletten. Hier mis ik echt een volgeveerde bolide, dat zou toch iets comfortabeler zijn. Totaal door mekaar geschud maar licht euforisch omdat ik het toch gehaald heb, bereik ik een steengroeve en via een droge rivierbedding komt het expo-park in zicht. Na iets meer dan 6h onderweg, stuurt mijn enkelband het eindsignaal naar de aankomstmat. Ik zie Pascal op een bankje zitten, hij is ook pas over de meet: 2 maal lek gereden. Onze andere landgenoten zijn al gewassen en hebben de podiumceremonie al achter de rug: de Brit James Ouchterlony (op de foto hierna) en de Zweed Fredrik Edin hielden Nicolas Vermeulen van het hoogste schavotje. Kris Hertsens haalde wel de overwinning bij de Masters+40 en Freddy Dethier werd tweede bij de zestigplussers. Onze Bikers for Life tekenden natuurlijk ook present, maar die waren alweer onderweg om nog de start te halen in Andenne de dag nadien.

Wij nemen onze tijd voor een paëlla en de massageschool van Maspalomas neemt onze verzuurde bikersspieren onder handen. De knappe jonge vrouwelijke deelneemster naast mij trekt alle aandacht en liefst 6 masseurs tegelijk ontfermen zich een uur lang om de laatste druppel melkzuur uit haar atletische lichaam te kneden. De massageleraar probeert toch ook wat aandacht en leerlingen naar mijn behaarde rug te trekken. In de taal van Cervantes (en Hermida) geeft hij de leerling-masseurs uitleg over de misgroeiingen aan mijn wervelkolom, mompelt wat van doorzakken en bierbuik als oorzaak, en sluit af met "totaal hopeloos en binnenkort lumbago" . Ik wou dat ik nooit Spaans geleerd had en ga afkoelen in de oceaan. RDS.

Voor de uitslagen, foto's en een video-impressie, surf naar www.canary-bike.com

• 1 april 2012 – Olne-Spa-Olne

De sombere weersvoorpellingen houden ons niet tegen: we gaan toch naar de Ultrarando in Ecaussines. We laten zelfs de auto thuis en fietsen via het kanaal Brussel-Charleroi de taalgrens over. De organisatoren hebben wat interne reorganisatie doorgevoerd en het eerste wat ons daarbij opvalt is de uitbreiding van de afstanden met een tocht van 76km. We zijn benieuwd, het zal een lange rit worden, hopelijk ook een leuke rit. Bij onze zoektocht naar de startplaats krijgen we versterking van nog andere groepjes "zoekenden". De straten in de dorpskern van Ecaussines liggen opgebroken en de eerste hindernissen nemen we dus al voor de eigenlijke start. Net als de andere 570 deelnemers beginnen we de rit langs enkele steegjes en rijden al snel de eerste van drie steengroeven binnen, die vandaag uitzonderlijk toegankelijk zijn. De steengroeve Trou Goffart ligt bij wijze van spreken in het dorpscentrum en van de eeuwenoude industriële activiteit die de streek zijn rijkdom bezorgde, zien we niet veel meer. De "Blauwe hardsteen uit Henegouwen" en zijn bijprodukten,bv. steenslag als basis om treinrails op aan te leggen kampt blijkbaar ook met concurrentie uit China. Het is soms wat zoeken naar de pijltjes die soms alleen op de grond geschilderd staan en niet aan een paal hangen. Eens we dit systeem door hebben loopt de zoektocht gesmeerd. De tweede steengroeve, de Trou Barette, is volgelopen met water waarop de rotswanden weerspiegelen, een schitterend uitzicht want intussen is de zon ook van de partij!
Na een stevig klimmetje, terug in de dorpskern, worden we door een gat in de haag van het stadspark gestuurd. Na een wandelingetje in het park rijden we de derde steengroeve van de dag binnen. Omwonenden uit de verre omgeving (tot in Brussel) werden tot in de jaren 90 dagelijks opgeschrikt door forse ontploffingen in deze steengroeve. Eén ervan legde een ondergrondse waterlaag bloot en de ganse exploitatieput liep onder. Als getuige van de vroegere activiteit liggen hier nog enorme rotsblokken blauwe hardsteen, waar we trouwens ook één keer moeten over klauteren. Geen levende ziel te bespeuren bij het gebouwencomplex, en blijkbaar kozen ook weinig bikers voor de langste afstand. Bij het buitenrijden van de groeve voert een technische passage ons dan naar de veldwegen met zicht op de raffinaderijen van Seneffe en de toren van het hellend vlak van Ronquières. Het gaat terug richting startplaats en plots duiken we een pikdonkere smalle tunnel in. Heel pikdonker want ik was vergeten mijn zonnebril af te zetten. Deze "Chemin des Amoureux" voert ons naar en ook doorheen het kasteel Follie. Het contrast met de arbeidershuisjes nabij de steengroeven toont aan dat de sociale verschillen in de eeuw zonder bankiersbonussen zeker niet kleiner waren dan nu. Via de paardestallen rijden we de dreef in tegenover het kasteel, we worden het talud opgestuurd, een toffe singletrail als aperitief op het "Bois de la Houssière". Na de langverwachte eerste bevoorrading wacht ons liefst 25km continu boswegjes. Soms slingerend en steil, soms vlak en eindeloos rechtdoor. Schitterend, dit is met volle teugen genieten. Het is hier ook goed afgepijld, we missen niet één keer. We geven af en toe wat ruimte aan joggers en wandelaars met viervoeters, vooral als we net door een beekje gereden zijn en niemand willen besmeuren. Slaat de naam "Ultra-randonnée" op deze prachtige bosdoortocht? Neen, het is de naam van het plaatselijke bier en sponsor. Aan de tweede bevoorrading die ook dienst doet als derde komen we wat bekende gezichten tegen. Er staat ook een biker met een fel geschaafd vel en gescheurde shirt. Hij is in de afdaling overkop gegaan. Zonder helm... We rijden stilaan het bos uit, richting Ittre, en slingeren door het struikgewas en staan plots voor een tien meter hoge talud waar we amper te voet op geraken door het slijk. De afdaling die volgt voert ons naar een meertje. Hier zaten een jaar geleden nog vissers hun sport te beoefenen, maar door een dijkbreuk is de ganse kom leeggelopen. Langs de vroegere tramlijn razen we met wind in de rug richting aankomst. Deze strook is nu ook geasfalteerd, de crisis zal dan zeker toch niet zo erg zijn? RDS